Κάποτε, υπήρχε μόνο το ΠΡΟ ΠΟ με δεκατρείς επιτυχίες μόνο, και τα λαχεία, που οι περισσότεροι αγόραζαν μια φορά τον χρόνο «για το καλό», μπας και στραβωθεί η πουτάνα η τύχη και βγάλει κανέναν από την φτώχεια. Αργότερα βγήκε το ΛΟΤΤΟ.

Εκεί τα κέρδη ήταν τεράστια, όσες και οι ελπίδες ενός μελλοντικού εκατομμυριούχου.

Δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη το τζόκερ. Την τελευταία φορά που έπαιξα ΛΟΤΤΟ, ήταν σε κάποιο τζάκ ποτ, στο οποίο όλοι οι μελλοντικοί εκατομμυριούχοι είχαμε σχηματίσει μια ουρά….. μα τι ουρά!! Εκεί λοιπόν έφαγα ένα φλας της μίζερης αυτής κατάστασης και δεν τα ξανάπιασα στα χέρια μου.

Ήταν επιλογή ΜΟΥ.

Σάββατο χθες, μεσημέρι, ήρθε η ώρα να πάω την ταμειακή μηχανή να μου μετατρέψουν το 19 σε 21. Και αυτό το 21 σίγουρα δεν είναι η «gate 21».

Μόλις έφτασα στο εξειδικευμένο κατάστημα με την ταμειακή υπό μάλης, βλέπω μια ουρά...... μα τι ουρά. Και σαν φωτογραφία πέρασε από μπροστά μου εκείνη η εικόνα, αλλά αντί για ΛΟΤΤΟ στα χέρια κρατούσαμε τις ταμειακές.

Και αυτό ΔΕΝ είναι επιλογή ΜΟΥ.

Η ίδια κατάσταση, η ίδια μιζέρια. Όλοι σκεφτόμαστε την πάρτη μας τον κώλο μας. Αντί να υπάρξει μια μαζική αντίδραση............. έτσι ρε πούστη μου για να δείξω ότι δεν είμαι νεκρός... τίποτα. Επαναστάτες στα λόγια είμαστε. Επαναστάτες του κώλου.

Κυριακή σήμερα. Κίνησα πρωί να αναπνεύσω καθαρό αέρα. Όσο έχω ακόμη την δυνατότητα. Μέσα στην καρδιά της Πίνδου. Μήπως και με τρακάρω πουθενά. Άφησα το αυτοκίνητο και περπάτησα για κάμποση ώρα στο δάσος. Είδα κάτι χνάρια από λαγό.... μεγάλο σε ηλικία.... στην αρχή περπατούσε για καμιά πενηνταριά μέτρα και μετά άρχισε να τρέχει. Λίγο πιο πάνω τα χνάρια μπλέχτηκαν με αυτά μια αλεπούς..... δεν ήταν λύκος........ ήταν μικρότερος ο διασκελισμός......ποιος ξέρει; Να ζει άραγε ο κακομοίρης; Ίσως τα χνάρια να μην ήταν ούτε του λαγού, ούτε της αλεπούς. Ίσως να ήταν αυτού που άλλοι ονομάζουν ..... θεό. Δεν πήρα πανωφόρι μαζί μου, και το χιόνι έφτασε στους ογδόντα πόντους. Ήθελα να συνεχίσω να χαθώ μέσα στο δάσος, αλλά που να βρεθούν άντερα για κάτι τέτοιο. Ο επαναστάτης μέσα μου ίσως να ξεκινά και να σταματά πίσω από την οθόνη. Επέστρεψα στην ασφάλεια ενός μικρόκοσμου του τόσο αγγελικά πλασμένου, που όταν χορεύεις όπως σου βαρούν δεν θα σε πειράξει κανείς.

Κάποτε, όχι πολύ μακρυά, να άμα γυρίσεις το κεφάλι θα νομίσεις ότι μπορείς να το ακουμπήσεις το κάποτε. Όσες αναποδιές και ζημιές να πάθαινες, έβρισκες το κουράγιο να παλέψεις για να ξανασηκώσεις το κεφάλι, και εύκολα ή δύσκολα τα κατάφερνες.

Τελικά τα κατάφεραν, μας πήραν το κουράγιο.



date 14/3/10

20 σχόλια to “14/3/10”

  1. bbimbo ( PR PROFILE )
    14 Μαρτίου 2010 - 8:59 μ.μ.

    δεν μας πήραν ,
    ούτε μπορούν να μας πάρουν την ψυχή
    τικτε..!
    απλά είναι νωρίς ακόμη..:-))))

    υγ. άλλωστε στην ουρά γνωρίζεσαι με τους συμπατριώτες σου καλύτερα...
    συγχνωτίζεσαι που λένε..;-)

  1. Φώντας
    15 Μαρτίου 2010 - 1:17 π.μ.

    Αδριφάκι
    Θα συμφωνήσω με τον bbimbo. Εξ άλλου καλλίτερα που υπάρχεις και συ πίσω από κάποια οθόνη για να βλέπουμε και κάτι καθαρό. Πήξαμε από αρρώστια και επανάσταση.

  1. Iptamenos Ollandos
    15 Μαρτίου 2010 - 1:54 π.μ.

    Και εγώ θα συμφωνήσω με τους προηγούμενους.

    Η καθαρή ματιά και το θάρρος να την εκφράζεις, είναι επανάσταση.

  1. tiktos
    15 Μαρτίου 2010 - 7:12 π.μ.

    @
    Bimbo,
    δεν ξέρω ρε φίλε και δεν είμαι σίγουρος για τίποτα,εξάλλου θα προτιμούσα να είμαι στην ουρά για να τους φτύσω.
    υγ. αρκεί να ταιριάζουν τα χνώτα

    @
    Φωντα,
    αδριφάκι είμαστε μέσα σε ένα μπουρδέλο και δεν ξέρουμε αν βρισκόμαστε εκεί για να πηδήξουμε ή για να "εργασθούμε".
    Και αυτή η "αρρώστια", που μυαλό για επανάσταση; μάλλον πορνοεπανάσταση

    @
    ιπτάμενε,
    η καθαρή ματιά προϋποθέτει αμεροληψία και γω δεν....

  1. ΛΕΩΝ
    15 Μαρτίου 2010 - 8:25 π.μ.

    Έστω κι μια σπίθα φωτιάς να υπάρχει στις στάχτες, η περίπτωση αναζωπύρωσης είναι μεγάλη.....!
    Καλημέρα και καλή τύχη στο γερο-λαγό!

  1. Ανώνυμος
    15 Μαρτίου 2010 - 10:39 π.μ.

    Σύνελθε ρε καλλιτέχνη μη σε πλακώσω
    (Πως καταλαβαίνουμε την ηλικία ενός λαγού;..άσχετο!)

  1. Μια φορα κι εναν τρελο...
    15 Μαρτίου 2010 - 10:54 π.μ.

    Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι το να είναι κανείς ευαίσθητος - να αισθάνεται δηλαδή με ευκολία - ίσως να είναι η μεγαλύτερη επανάσταση;

  1. Newton
    15 Μαρτίου 2010 - 10:58 π.μ.

    Σήμερα φίλε ειλικρινά ξύπνησα με μια διάθεση απαισιοδοξίας. Δεν είχα όρεξη ούτε με τα μπλογκ ούτε με τίποτα να ασχοληθώ, αλλά σκάλωσα με την ανάρτησή σου. Σκάλωσα επειδή σκεφτόμουν ακριβώς τα ίδια. Θα το φάμε το πήδημα ότι και αν κάνουμε, οπότε υπάρχουν τρία πράγματα να κάνουμε, υπομονή-μετανάστευση-παρανομία.

  1. WishmasteR
    15 Μαρτίου 2010 - 1:17 μ.μ.

    Μια στιγμή αδυναμίας φίλε Τικτο ήταν αυτή, μια στιγμή απογοητευσης απο τις πολλές που μας ποτίζουν οι ανευθυνουπευθυνοι. Το κουράγιο και την ψυχή δεν θα μας τα σκοτώσουν ποτέ, άλλωστε με κουράγιο και ψυχή έγραψες και διάβασα το πόνημα σου...
    Οσο υπάρχουν "Ανθρωποι" φίλε, μη φοβάσαι τίποτα...

  1. ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ
    15 Μαρτίου 2010 - 2:50 μ.μ.

    Aπολύτως τίποτα δεν μας πήραν.
    Τους τα δώσαμε.
    Εξαργυρώσαμε για πάντα, αυτά που για λίγο, οι περισσότεροι πίστεψαν "ποιότητα ζωής". Αυτά που οι περισσότεροι ακόμα έτσι τα πιστεύουν.
    Τις καλημέρες μου και φιλιά στην Πίνδο

  1. tiktos
    15 Μαρτίου 2010 - 6:32 μ.μ.

    @
    ΛΕΩΝ,
    εξαρτάται από το τι έχει κάψει...
    ευχαριστώ

    @
    Ανώνυμη,
    εξαρτάται... μόνο αν είναι αρσενικός από τα επιπλέον ίχνη που αφήνει να σέρνονται

    @
    Newton,
    πάλι μια από τα ίδια σήμερα το πρωί περιμένοντας πάλι στην ουρά..

    @
    Wishmaster,
    έγιναν πολλές τώρα τελευταία οι αδυναμίες.
    Σ'ευχαριστώ

    @
    φοραδίτσα μου,
    άλλα τους τα προσφέραμε, άλλα μας τα άρπαξαν.Κέρδισαν το παιχνίδι, όχι επειδή το άξιζαν ή επειδή έπαιξαν καλύτερα, αλλά επειδή ήταν πουλημένος ο διαιτητής.
    Και φυσικά θα δώσω τα φιλιά σου.
    Άλλωστε στην καρδιά της Πίνδου βρήκαν καταφύγιο πολλοί κυνηγημένοι.

  1. tiktos
    15 Μαρτίου 2010 - 6:35 μ.μ.

    @
    μαμουφάκι,
    χίλιες και μια συγνώμες που σε προσπέρασα, γι'αυτό θα σου κάνω μια διπλή αγκαλιά

  1. τάκης τυρταίος
    15 Μαρτίου 2010 - 6:59 μ.μ.

    Ψηλά το κεφάλι φίλε!
    Άνθρωποι της δικής σου
    παιδείας και ποιότητας
    ήταν και είναι πάντα
    ηττημένοι σ αυτό τον τόπο,
    αποτελούν όμως όαση γιατί
    είναι πάντα της προσφοράς και
    της λογικής που λέει τα
    σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

  1. tiktos
    15 Μαρτίου 2010 - 8:35 μ.μ.

    @
    Τάκη,
    ποια παιδεία βρε φίλε.
    Με αναθρέψαν σε μια κοινωνία για να γίνω δημόσιος υπάλληλος να πάρω μια γυναίκα δημόσιο υπάλληλο και να λύσω το πρόβλημα της ζωής μου.
    Αυτή την παιδεία μου έδωσαν,αλλά δεν ήταν επιλογή μου και δεν έδεσε το γλυκό.

  1. ΟΧΙΑ
    16 Μαρτίου 2010 - 10:59 π.μ.

    Είδες τελικά πόσο άξιζε το κουράγιο και εμείς για χρόνια δεν του δίναμε σημασία;!

  1. tiktos
    16 Μαρτίου 2010 - 1:30 μ.μ.

    @
    ΟΧΙΑ,
    Α Ν Ε Κ Τ Ι Μ Η Τ Ο

  1. Ερωτευμένη Σχιζοφρενής
    16 Μαρτίου 2010 - 10:08 μ.μ.

    Ψεύδεσαι καλέ μου τίκτε.
    Και μόνο που βάζεις την ψυχή σου εδώ, το κουράγιο σου το έχεις ακέραιο.

    Οι επαναστάσεις ζυμώνονται υπογείως για χρόνια και ξεσπούν εκεί που ο επιθανάτιος ρόγχος της κοινωνίας φαντάζει τελεσίδικος.

  1. tiktos
    17 Μαρτίου 2010 - 12:39 π.μ.

    @
    ερωτευμένη,
    ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά δεν μου το αλλάζεις.
    Ο επιθανάτιος ρόγχος φαίνεται θα κρατήσει πολύ ακόμη,
    Κάτι σαν κατάρα

  1. staxti
    18 Μαρτίου 2010 - 12:44 π.μ.

    Που είναι εκείνες οι μέρες που κατέβαιναν οι οικοδόμοι στην Αθήνα και έτρεμε η γη.Η τραγωδία μας να παρακολουθούμε χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε.

  1. tiktos
    18 Μαρτίου 2010 - 6:13 π.μ.

    @
    staxti,
    σαν σκηνές από ταινία "προσεχώς"